Twee werelden zijn gescheiden door een muur van weerspiegelingen, maar golven van informatie breken door de spiegel heen. Het moet wel tien jaar geleden zijn dat ik de zin heb geschreven. Dat is slecht nieuws, maar waarom komen we later nog op terug. Vandaag gaat het over het pad van de Solomonar in de zwarte school. In dit geval kan ik alleen spreken namens mezelf, want als er al anderen zijn sta ik er ver van verwijderd. En als er al codes zijn waar ik me aan zou moeten houden, zijn ze waarschijnlijk allang geschonden. Dit is een rogue Mysteryschool, stuurloos en nergens mee verbonden. Maar wat is een mysteryschool? Eigenlijk een school waar men verloren en verborgen kennis leert aan ingewijden, niet veel meer dan dat. Er zijn inmiddels duizenden, verspreid over de hele wereld. Iedere mysteryschool heeft zijn eigen expertise, zoals elke milkshake zijn eigen smaak heeft. Dat is het stukje van de ziel van de creator die in het grote werk verborgen zit. Pas wanneer een mysteryschool geleid wordt door een creator met een duistere ziel, kunnen we spreken van een echte dark school. En van de duizenden mysteryschools die er zijn zullen er ongetwijfeld een paar echte dark schools zijn, gemaakt door een creator met een duistere ziel. En dat zie je, want wat in wat we maken lekt altijd een blauwdruk weg van wie we werkelijk zijn. Deze kennis wordt ook gebruikt om verborgen trauma te ontdekken in kinderen. Want ook bij hen lekt er onbewust iets van de verborgen herinneringen weg in de tekeningen die ze maken.

Hoe lang lekt de duisternis al weg in de tekeningen die ik maak? Ergens ver in het geheugen ligt nog een herinnering aan een man die namens wat ooit het RIAGG genoemd werd een onderzoek kwam doen naar de reden dat ik me al op mijn tiende afzonderde van de mensen. Herinneringen van middagen bij het Boddaertcentrum in Assen, vaak met tegenzin. Jong geleerd is oud gedaan. Het is er nooit beter op geworden, en de reden bleef onbesproken. We leven onder monsters die menselijk zijn, en onder mensen die monsterlijk zijn. As above, so below. Al op jonge leeftijd herkende ik de patronen, de maskers en de monsters. De onherstelbare schade die een enkele verkeerde keuze kan aanrichten. Het verdriet, de machteloosheid en de wraakzucht. De een wordt gedoopt in het water van een liefdevolle omgeving, de ander in het vuur van de tweestrijd om macht.

“Je zit nu midden in het grote spel. En dat grote spel is angstaanjagend.”- Tyrion Lannister, Game of Thrones

Waarschijnlijk is het makkelijker als je veel bondgenoten hebt. Helaas krijgt ieder zijn eigen set kaarten en de azen in je hand zijn niet altijd wat je denkt. Soms zien ze eruit als een simpele twee en onderschat je de waarde van wat je werkelijk hebt. Energie gaat nooit verloren. Als je het pad van een stromende rivier blokkeert stroomt het water wel om de blokkade heen. Toch is het voor een kind beangstigend als het alleen is in dat grote spel en omringt is met monsters die allemaal meer bondgenoten hebben. Fracties met ieder hun eigen belangen, beschermd door zij die van de winst mee profiteren. Die angst heeft lang de dienst uitgemaakt, keuzes beïnvloed en groei beperkt. Na jaren sleet het weg en maakte het plaats voor iets anders. Een diepere vorm van bewustzijn. Een efficiënte vorm van patroonherkenning. Een arsenaal van mogelijke oplossingen voorgeprogrammeerd en aangeleerd, klaar om toe te passen in een situatie die erom vraagt. Koud, kil en berekenend. Een dieper inzicht in waarom de dingen zijn zoals ze zijn en hoe ze eventueel kunnen worden zoals ze moeten worden. Het was noodzakelijk om de balans te herstellen in de tweestrijd van de groep en het individu. Alleen kennis over wie je bent en wat je sterke en zwakke plekken zijn brengt je vooruit naar een hoger niveau. En alleen kennis over wie je vijand werkelijk is en op welke manier ze je vooruitgang voortdurend saboteren en beperken kan je helpen om ze onschadelijk te maken. Of op zijn minst hun invloed beperken tot een niveau dat toelaatbaar is en niet hinderlijk. Waarschijnlijk komen veel mensen nooit op dit niveau terecht. Niet omdat het onhaalbaar is, maar omdat de noodzaak om het te bereiken simpelweg ontbreekt. Bij mij was de noodzaak helaas al vroeg aanwezig en de eerste stap richting de huidige positie was toen al gezet. De mensen vullen in wat ze zien en geven er een eigen betekenis aan, ondertussen groeit de Solomonar door in de wereld die niemand wil zien. En langzaam zal het de Solomonar veranderen in iets wat men liever niet wil zijn. Misschien wel ver van menselijk. Met de huidige transhumanistische bewegingen is dat niet meer zo vergezocht. Het legt de lat meteen vrij hoog, misschien wel voorbij de huidige positie van de mens op de schaal van Kardashev. Misschien wel naar een speciaal niveau op de great chain of being. En in tijden van informatieoorlog is een scholar niet langer voldoende voor de Solomonar.. Kennis is macht en de strijd om de macht is hevig. Waar de pen faalt, duikt voortdurend het zwaard op. En de angst om te sterven werkt verlammend op de mens. Een angst die er bij de Solomonar lang geleden uitgesleten is door een herhaling van hetzelfde ritueel: de Katabasis. Een zoektocht naar manieren om zo dicht mogelijk bij de grens van leven en dood te komen op zoek naar informatie van voorbij de deur. De juiste informatie laat de angst volledig verdwijnen.

De komende weken wordt er een begin gemaakt aan de bouw van het mysteryschool kantoor naast onze huidige woning. Iets dat jaren geleden bij de start van de mysteryschool verder weg leek dan ooit, misschien wel onmogelijk. Toch is het mogelijk maken van het onmogelijke nou precies waar de mysteryschool altijd naartoe heeft gewerkt. Het eindige met het oneindige verbinden. En zo transformeert de geest van de Solomonar langzaam in een enorme kennisboom, met studies verspreid over vele verschillende takken, strevend naar oneindigheid in oppervlakte spreiding. Een boom die nooit meer terug past in de pot waar het als plant ooit in heeft gezeten. Want zoals de boom is gegroeid, is ook de wortel gegroeid. De reis van deze Solomonar duurt inmiddels tien jaar. En dat waren tien heftige jaren, maar we zijn de deadline van zeven jaar inmiddels ruim voorbij. Dat houdt volgens de legende in dat deze Solomonar de Dark School niet kan verlaten. En dat is wellicht beter, want zodra een Solomonar de dark school verlaat vindt er op allerlei vlakken een synchronisatie plaats die gaat leiden tot staande golven in de ruimte-tijd. Het kan evengoed een bodemloze put openen als een Hoorn des overvloeds, afhankelijk van het niveau van samenwerking of vijandigheid. En er is helaas zoveel vijandigheid. De promotie van materialisme en egoïsme heeft het rijke westen hevig gedestabiliseerd. En omdat mensen gewend zijn om hun imago te poetsen om zich beter voor te doen dan ze werkelijk zijn, is de economie achter goede doelen hevig aan het groeien. Miljoenen mensen die hun naasten nog zouden laten sterven van honger denken dat ze dat kunnen verbloemen door een tientje over te boeken naar een ver land. Want we willen best mensen helpen, maar dan het liefst tien landen verderop. Zodat het verschil tussen arm en rijk lokaal toch in stand gehouden wordt. Op wie moeten we anders neerkijken als er niemand meer is om op neer te kijken? En zo heeft de Nederlandsche bevolking inmiddels haar eigen ondergang gefinancierd. Misschien was dit proces noodzakelijk, een soort dag des oordeels waarbij de dwazen een prijs gaan betalen voor hun waardeloze beoordelingsvermogen in het maken van keuzes voor de langere termijn. De gevolgen zijn overal om ons heen te zien.

De dark school of ancient mysteries staat geheel los van dit traject. Al ruim twintig jaar volgt de Solomonar een spoor dat ver van de samenleving weg leidt. Steeds verder de duisternis in, de chaos van het onbekende. Weg van synchronisatie en integratie vanwege volledig incompatible. En in de duisternis en leegte die achterblijft is een compleet andere levensstijl gecultiveerd. Een levensstijl die voor de doorsnee mens waarschijnlijk vragen oproept, maar die de Solomonar enkel antwoorden geeft. Een levensstijl die noodzakelijk is en naadloos in het lange termijn plan past. Dat lange termijn plan is langzaam in een obsessie veranderd. Jaren aan strategische training wijzen allemaal in dezelfde richting. Des te langer de focus en de toewijding, des te groter de hoorn des overvloeds. En juist die overvloed is een goede eerste stap in de uitbreiding van de mysteryschool. Voor de meeste mensen is de tijdlijn kort. Van enkele weken terug tot enkele weken vooruit. De Solomonar heeft herinneringen van duizenden jaren oud, verkregen door middel van studie en simulatie. En deze database leidt tot een strategie die tientallen jaren vooruit gaat. Een strategie die een visie vereist met een stukje engelengeduld. Vooral omdat de Solomonar moet starten op de onderste laag en vanuit daar naar boven hoort te groeien. De wijsheid van alle lagen is noodzakelijk voor een passende strategie die alle lagen omvat. Het is noodzakelijk, omdat je positie nooit zeker is en er elk moment een verandering kan komen die vloeibaarheid vereist. Het heeft nogal wat gevolgen. De steeds hogere dichtheid van informatie heeft een aanzuigende en zelf genererende werking waardoor de dichtheid enkel toeneemt. Het patroon dat in werking is gezet heeft een kettingreactie veroorzaakt die niet te remmen is.

De woede van mensen die niet mee konden gaan op de reis is begrijpelijk. Onze wegen zijn voorgoed gescheiden. Het was een kleine boot, ik kan niet veel meenemen. Alleen het gezin, en dat is eigenlijk al lastig. En dus kun je de haat proeven, de afgunst, en jaloezie.. En natuurlijk de bijpassende psychologische oorlogvoering. Er gaan inmiddels heel wat verhalen rond. De Solomonar in de Mysteryschool is evil, heeft banden met Islamitische Staat volgens de staat, rookt voor wel duizend euro wiet per maand volgens oude buren, hacked tandenborstels volgens ex zakenpartners en is gestoord volgens familieleden. Volgens mijn oude wijkagent ben ik niet te doen in de omgang, volgens de reclassering ben ik een gevaarlijk mens, maar volgens mijn dochter ben ik de beste vader ter wereld. En daar doen we het voor. En natuurlijk voor de trouwe volgers waarvan ik er dit jaar hopelijk enkele mag ontvangen in de mysteryschool. Wat enerzijds natuurlijk een rampzalig slecht idee is want “never meet your heroes”. Misschien is “the journey of a thousand files” wel een fantasieverhaal en ben ik bij lange na niet de Solomonar die je zou verwachten. Misschien sla ik geen deuk in een pak boter en is de output van informatie kwalitatief uitermate teleurstellend. Misschien schrik je van wat je gaat vinden. Misschien ben ik wel een monster geworden en moet je wel heel gek zijn om nog een voet te zetten in de mysteryschool. Het doet er niet toe, de veranderingen kunnen we niet terugdraaien. Jarenlang is er gewerkt aan een uniek netwerk van neurologische verbindingen. Door studies in diverse richtingen is de geest in alle richtingen uitgerekt. In nergens specifiek gespecialiseerd, maar dat is strategisch ook niet noodzakelijk om vooruitgang te boeken. Vooral het overzicht is belangrijk en de verruiming van de geest. Want een geest die verruimd is, is een geest die meer kan bevatten. Een geest die een steeds grotere database heeft van strategieën die toe te passen zijn in diverse situaties. Maar ook een geest die steeds minder resoneert met zijn omgeving. Een geest die steeds verder wegdrijft van zij die gewoon zijn gebleven. Want als het aantal obstakels op de weg exponentieel groeit neemt ook de vraag naar passende vaardigheden toe. Dan is gewoon blijven al heel lang geen optie meer. Niet voldoende, niet genoeg om de obstakels te overwinnen. En dat heeft op langere termijn rampzalige gevolgen. Zijn we in het hoofdstuk openbaringen niet ruimschoots van tevoren gewaarschuwd voor de terugkeer van de zondebok? De man die belast is met de zonden van de gemeenschap en de woestijn in is gestuurd zodat iedereen schuldenvrij is? De woestijn was niet genoeg, de straat ook niet. De vijandigheid niet, de extra hindernissen en het beperkte kader ook niet. De balans wordt hersteld en de dag des oordeels komt dichterbij. De kaarten zijn geschud en de rollen zijn verdeeld. Helaas, ik viel buiten de gehele Arcana. Dus we hebben een eigen rol geselecteerd die buiten de menukaart valt. Dat maakt het des te spannender. Het versterkt de magie. En er gaat een hoop komen het komende jaar. De prijs is allang in bloed betaald en opgespaard voor een versterkend effect. De mysteryschool gaat meer doen dan in de duisternis verder bouwen. Want de wereld is in een staat van chaos. En dat is juist de ideale voedingsbodem voor de Solomonar. Vanuit die chaos ontstaat een nieuwe structuur. Misschien een structuur die beter functioneert dan het huidige. Een structuur die rechtvaardiger is en mensen beloont op basis van inzet in plaats van imago. Die veroordeeld op basis van daden, niet op basis van woorden. Want een crimineel is een dader, geen slechte spreker. Een structuur die objectief oordeelt, niet subjectief. Alleen dan zal de waarheid weer neerdalen op deze aarde en dan zal de Hoorn des overvloeds zich openbaren. Momenteel is er alleen de bodemloze put die groeit. Het product van een samenleving in staat van ontkenning. Een wereld die het verschil wel weet tussen goed en fout, maar er liever niet meer over spreekt. Want we kwetsen de daders, dat moeten we niet willen. We leggen liever de slachtoffers die als lammeren geslacht zijn het zwijgen op. The silence of the lambs.

Wraakzucht doorbreekt het patroon. Als verdriet plaats maakt voor een eindeloze stroom van woede, verandert water in vuur. En de daders kijken alsof ze het water zien branden als het geslachte lam in vuur wordt gedoopt en langzaam transformeert in een leeuw. De transformatie is belangrijk, die versterkt je positie. De wraakzucht moet eruit, die veroorzaakt verwoesting. Het is slechts een bindmiddel dat ingezet moet worden om de juiste eigenschappen te binden aan degene die van binnen brand en geconsumeerd wordt door een allesverslindende woede. Als het proces klaar is, is er water nodig en er zal water zijn indien God dat wil. Indien de natuur de vraag voorziet zijn er altijd opties om de koers te wijzigen. Het wachten is slechts op het juiste moment. Zodra de leeuw ontwaakt is de strateeg in ontwikkeling. Een goed strateeg is noodzakelijk om te floreren in een vijandige omgeving. Een strateeg die zichzelf kent en zijn vijanden kent en het verschil goed ziet. Die ze pakt op dat verschil en ze volledig schaakmat zet. Die weet hoe hij de zetten van zijn vijanden kan transformeren in een verdienmodel en zo kan zeilen op de wind die de haat veroorzaakt. Een man die dat kan heeft elk slagveld al gewonnen. Het enige wat die man nog kan verliezen is zijn ziel, als hebzucht en veroveringsdrang het menselijke verslindt.